بیمار عشق

بیمار ان عشقم که رسیدن به او رسیدن به رویاست و ترنم نگاهش تجلی دنیا ... .!!!

نامه عاشق

دعایت می کنم عاشق شوی روزی بفهمی زندگی بی عشق نازیباست...
دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی
به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی
بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب هابخوانی نغمه ای با مهر...دعایت می کنم در آسمان سینه ات، خورشید مهری رخ بتاباند...دعایت می کنم روزی زلال قطره اشکی بیاید راه چشمت راسلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر...دعایت می کنم یک شب تو راه خانه خود گم کنی با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را...دعایت می کنم روزی بفهمی با خدا تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی...دعایت می کنم روزی بفهمی گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است...دعایت می کنم روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداستشبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا بخوانی خالق خود رااذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نورببوسی سجده گاه خالق خود را...دعایت می کنم روزی خودت را گم کنی پیدا شوی در او دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و با او بگویی: بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست...دعایت می کنم روزی نسیمی خوشه اندیشه ات را گرد و خاک غم بروباندکلام گرم محبوبی تو را عاشق کند بر نور...دعایت می کنم وقتی به دریا می رسی با موج های آبی دریا به رقص آییو از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزیبسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانیلباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانیبه کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی...دعایت می کنم روزی بفهمی در میان هستی بی انتها باید تو می بودیبیابی جای خود را در میان نقشه دنیا...برایت آرزو دارم که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد...دعایت می کنم عاشق شوی روزی بگیرد آن زبانت دست و پایت گم شود رخساره ات گلگون شود آهسته زیر لب بگویی، آمدم به هنگام سلام گرم محبوبت و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را ندانی کیستی معشوق عاشق؟ عاشق معشوق؟ آری، بگویی هیچ کس...دعایت می کنم روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی ببندی کوله بارت را تو را در لحظه های روشن با او...دعایت می کنم ای مهربان همراهتو هم ای خوب من گاهی دعایم کن...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم تیر 1391ساعت 3:49 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

عشق و ازدواج

شاگردی از استادش پرسید : عشق چیست ؟؟؟

استادش در جوابش گفت: به گندم زار برو و پر خوشه ترین شاخه را برایم بیاور اما در هنگام عبور

از گندم زار به یاد داشته باش که نمیتوانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچینی!!!

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسید:  چه آوردی؟

شاگرد با حسرت جواب داد هر چه جلو میرفتم خوشه های پر پشت تری میدیدم و به امید پیدا کردن

 پرپشت ترین خوشه تا انتهای گندم زار رفتم اما هیچ ندیدم.

استاد گفت عشق یعنی همین!

شاگرد پرسید پس ازدواج چیست ؟

استاد به سخن آمد که: به جنگل برو بلندترین درخت را بیاور  اما بیاد داشته باش

که باز هم نمیتوانی به عقب برگردی.

شااگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت

استاد  پرسید که شاگرد را چه شد ؟

و او در جواب استاد گفت: به جنگل رفتم و اولین درخت بلندی را که دیدم انتخاب کردم.

 ترسیدم که اگر جلوتر بروم دست خالی برگردم.

استاد باز گفت: ازدواج یعنی همین.

 

عشق شوری بی پایان و بی انتهاست و ازدواج انتهای جاده عشق.

 

 

+ نوشته شده در  جمعه سی و یکم تیر 1390ساعت 3:46 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

کودک و خدا

 

  کودکی که آماده تولد بود نزد خدا رفت و پرسید:

 میگویند فردا شما مرا به زمین میفرستید اما من به این کوچکی بدون هیچ کمکی چگونه میتوانم برای 

زندگی به آنجا بروم ؟ خداوند پاسخ داد :

 از بین تعداد بسیاری از فرشتگان من یکی را برای تو در نظر گرفته ام او از تو نگهداری خواهد کرد. اما

کودک هنوز مطمئن نبود که میخواهد برود یا نه ؟ کودک گفت :

اما اینجا در بهشت هیچ کاری جز خندیدن و آواز خواندن ندارم و اینها برای شادی من کافی هستند . خداوند

لبخند زد و گفت :

فرشته تو هر روز برایت آواز خواهد خواند و هر روز به تو لبخند خواهد زد.تو عشق او را احساس خواهی

کرد و شاد خواهی بود .کودک ادامه داد :

من چطور میتوانم بفهممم مردم چه میگویندوقتی حتی زبان آنها را نمیدانم.

خداوند گفت :

فرشته تو زیبا ترین و شیرین ترین واژه هایی را که ممکن است بشنوی در گوش تو زمزمه خواهد کرد و با

دقت و صبوری به تو یاد خواهد داد که چگونه صحبت کنی.

کودک با ناراحتی گفت :

وقتی میخواهم با شما صحبت کنم...؟

اما خدا برای این سوال هم پاسخی داشت :

فرشته ات دستهایت را در کنار هم قرار خواهد داد و به تو یاد خواهد داد که چگونه دعا کنی.

کودک سرش را برگرداند و پرسید:

شنیده ام در زمین انسانهای بدی هم زندگی میکنند . چه کسی از من محافظت خواهد کرد؟

فرشته ات از تو محافظت خواهد کرد حتی اگر به قیمت جانش تمام شود.

کودک با نگرانی ادامه داد:من همیشه به این دلیل که دیگر نمیتوانم شما را ببینم ناراحت خواهم بود. خداوند لبخند زد و گفت:

فرشته ات همیشه درباره من با تو صحبت خواهد کرد و به تو راه بازگشت نزد من را خواهد اموخت.گرچه

من همیشه در کنار تو خواهم بود.

کودک میدانست که باید به زودی سفرش را آغاز کند اما به ارامی یک سوال دیگر از خدا پرسید:

خدایا اگر من باید همین الان بروم نام فرشته ام را به من بگو؟!

خداوند شانه او را نوازش کرد و پاسخ داد:

نام فرشته ات اهمیتی ندارد اما تو براحتی میتوانی او را مادر صدا کنی  .....

 

آیا تا بحال از مهربانترین فرشته روی زمین که خدا برای ما قرار داده تشکر کرده ایم   ..........

 

                                                              متشکرم مادر

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه سی و یکم تیر 1390ساعت 2:56 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

نامه یک عاشق

 

ای رویای اسمانیم

  ای ققنوس برخواسته از خاکستر عشقم

                            و  

  ای شبنم نشسته بر گلبرگ زندگیم با تو هستم 

                                                                     نرو ..............

    نرو تا دنیایم با تو  روشن شودو قلبم با تو بتپد

  مرغ دلم سالهاست اسیرستو ملول و زبان تن خجول از ابراز عشق

                                                     از عقلم سراسر انکارستو از قلبم سراسر اسرار

   اما اکنون میگویم که دوستت دارم

                                                   تو را میخواهم

                                                                     نه از سر هوس بلکه از سر عشق

پس نرو و با من باش با من باش با من باش ....

 

                                                      دوستت دارم

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم تیر 1390ساعت 8:13 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

گریز و درد

 

 

رفتم مرا ببخش و مگو وفا نداشت

          راهی بجز گریز برایم نمانده است

                  این عشق آتشین پر از درد بی امید

                           در وادی گناه و جنونم کشانده بود

 

 رفتم که داغ بوسه پر حسرت ترا

           با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم

                    رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

                              رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

 

 رفتم مگو که چرا رفت ،سنگ بود

             عشق من و نیاز تو سوز و ساز ما

                   از پرده خموشی و ظلمت، چو نور صبح

                                    بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

 

 رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

                           در لابلای دامن شبرنگ زندگی

                                  رفتم، که در سیاهی یک گور بی نشان

                                               فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

 

 من از دو چشم روشن و گریان گریختم

               از خنده های وحشی طوفان گریختم

                          از بستر وصال به آغوش سرد هجر

                                       آسوده از ملامت وجدان گریختم

 

 ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

                   دیگر سراغ شعله آتش ز من نگیر

                                میخواست که شعله شوم سرکشی کنم

                                              مرغی شدو به کنج قفس بسته و اسیر

 

  روحی مشوشم که بسی بی خبر ز خویش

                        در دامن سکوت تلخی گریستم

                            نادان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

                                            دیدم که لایق تو وعشق تو نیستم

 

                                                                                 (فروغ )

 

+ نوشته شده در  جمعه ششم خرداد 1390ساعت 11:41 قبل از ظهر  توسط شهرام  | 

قصه عشق

در جزیره ای زیبا تمام حواس زندگی می کردنند :شادی غم غرور و عشق و ....

روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت همه ساکنین جزیره قایقهایشان ررا آماده و جزیره را ترک کردند اما عشق می خواست تا آخرین لحظه بماند چون او عاشق جزیره بود .

وقتی جزیره به زیر آب فرو می رفت عشق از ثروت که با قایقی با شکوه جزیره را ترک می کرد کمک خواست و به او گفت :(ایا می توانم با تو همسفر شوم ؟

ثروت گفت نه من مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم هست و دیگر جایی برای تو وجود ندارد ÷س عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راحی مکان امنی بود کمک خواست غرور گفت نه نمی توانم تو را با خود ببرم چون تمام بدنت خیس و کثیف شده و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد .

غم در نزدیکی عشق بود پس عشق به او گفت اجازه بده تا من با تو بیایم .

غم با صدای حزن آلود گفت آه ای عشق من خیلی ناراحتم و احتیاج دارم تا تنها باشم عشق این بار یه سراغ شادی رفت و او را صدا زد اما او آنقدر غرق شادی و هیجان بود که حتی صدای عشق را هم نشنید آب هر لحظه بالا و بالاتر می آمد و عشق دیگر ناامید شده بود که ناگهان صدای سالخورده گفت بیا ای عشق من تو. را خواهم برد .

عشق آنقدر خوشحال شده بود که حتی فراموش کرد نام پیر مرد را بپرسد و سریع خود را داخل قایق انداخت وجزیره را ترک کرد وقتی به خشکی رسیدند پیر مرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد کسی که جانش را نجات داده بود چقدر بر گردنش حق دارد عشق نزد علم که مشغول حل مساله ای روی شن های ساحل بود رفت و از او پرسید آن پیر مرد که بو ؟علم پاسخ داد زمان عشق با تعجب گفت زمان؟اما چرا او به من کمک کرد ؟علم لبخندی خردمندانه زد و گفت زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است .

                                                                                                                                                                                                                    

+ نوشته شده در  جمعه ششم خرداد 1390ساعت 11:32 قبل از ظهر  توسط شهرام  | 

مناجات

   خدایا پر از یاد توام بشنو صدایم          غریب از هر رفیق و آشنایم

                      ز داغ سروهای سبز آزاد                      شکسته بغض گل در گریه هایم

  خدایا آتش عصیانم امشب                  سرود روشن بارانم امشب

                      به دریای غزل بی خویش خاموش               پر از موجم دل طوفانم امشب

  خدایا دفتر ناخواندهام من                    ز راه یک سفر جا مانده ام من

           ز دشت لاله های پرپر عشق                    زمستان تا بهاران مانده ام من

                      به اشک عاشقان خسته سوگند            به قلب شیشه بشکسته سوگند

                           به اشک سوگواران جدایی                         دلی بی کینه ودریایی ام ده

                                        دلی زخمی تر از داغ عزیزان              به رنگ لاله صحرایی ام ده


  خدایا عمر گل عمر حباب است                       اسیر باد یا نقشی در آب است

            در این فرصت مرا با خویش مگذار                 مرا دریاب که این دریا سراب است


مرا دریاب که این دریا سراب است
+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم اسفند 1389ساعت 2:15 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

 

آیا می دانستید که گاهی به هم می رسیم و می گوییم 120 سال زنده باشی یعنی چه و از کجا آمده؟


 برای چه نمی گوییم 150 سال یا 100 سال ؟؟؟


در ایران و در زمان ماقبل هجوم اعراب به ایران سال کبیسه را به این صورت محاسبه می کردند که به جای اینکه هر 4 سال یکروز اضافه کنند (که البته اضافه هم می کردند) هر 120 سال یک ماه را جشن می گرفتند و کل ایران این جشن برپا بود و برای این که بعضی ها ممکن بود یکبار این جشن را ببینند و عمرشان جواب نمی داد تا این جشن ها را دوباره ببینند، به همین دلیل دیدن این جشن را به عنوان بزرگترین آرزو برای یکدیگر خواستار بودند و هر کسی برای طرف مقابل آرزو می کرد تا آنقدر زنده باشی که این جشن باشکوه را ببینی و این به صورت یک تعارف و سنتی بی نهایت زیبا درآمد. که وقتی به هم می رسیدند بگویند 120 سال زنده باشی

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم اسفند 1389ساعت 3:20 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

اهل دانشگاهم رشته ام الافیست !!! جيب‌هايم خاليست !!! پدري دارم حسرتش يک شب خواب!!!

                              دوستاني همه از دم ناباب و خدايي که مرا کرده جواب.

 اهل دانشگاهم قبله‌ام استاد است جانمازم نمره!

        خوب مي‌فهمم سهم آينده من بيکاريست من نمي‌دانم که چرا مي‌گويند:

                       مرد تاجر خوب است و مهندس بي‌کار وچرا در وسط سفره ما مدرک نيست!

(چشم ها را بايد شست جور ديگر بايد ديد) بايد از آدم دانا ترسيد!

                                       بايد از قيمت دانش ناليد!

         وبه آنها فهماند که من اينجا فهم را فهميدم من به گور پدر علم و هنر خندیدم .

 

+ نوشته شده در  شنبه نهم مرداد 1389ساعت 2:56 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

شعر بابا

برای دانلود شعر بابا روی لینک زیر کلیک کنید

http://www.megaupload.com/?d=Y6F67Q7W

 

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم تیر 1389ساعت 6:16 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

 من پذیرفتم شکست خویش را,

                     پندهای عقل دوراندیش را,

                              من پذیرفتم که عشق افسانه است,

                                                    این دل دردآشنا دیوانه است,

می روم شاید فراموشت کنم,

                با فراموشی هم آغوشت کنم,

                                     میروم از رفتنم دلشاد باش,

                                                       از عذاب دیدنم آزاد باش,

   گرچه تو تنهاتر از من می روی,

                 آرزو دارم تو هم عاشق شوی,

                                     آرزو دارم بفهمی درد را ,

                                              تلخی برخورد های سرد را.....

 


 

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم اردیبهشت 1389ساعت 8:23 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 


 یک شبي مجنون نمازش را شکست

               بي وضو در کوچه ي ليلا نشست

                     عشق آن شب مست مستش کرده بود ...

                                        فارغ از جام الستش کرده بود ...

 گفت يارب از چه خوارم کرده اي؟

                  بر صليب عشق دارم کرده اي ...

                                   خسته ام زين عشق دل خونم مکن...

                                               من که مجنونم تو مجنونم مکن...

                                                              مرد اين بازيچه ديگر نيستم...

اين تو و ليلاي تو ...

           من نيستم گفت اي ديوانه ليلايت منم.

                                   در رگت پنهان و پيدايت منم...

                                               سالها با جور ليلا ساختي ...

                                                                        من کنارت بودم و نشناختي

 

 


 

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم اردیبهشت 1389ساعت 8:20 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

تو.آرزو

به تو می اندیشم

به تو ....

             که در گلوگیرترین لحظات دل آشوب من.

                                                برگزیده ترین الهام مشاعرم هستی

در عصری که مادیانی ناشزه دم از اختلاف سلیقه  می زند

               و خروش بی محل زندگی دم از نظم

                                                                  تو اوج تفاهم هستی

در عصر غوکهای ابو عطا خوان.  

                                                 تو پر آوازه ترین ترانه من هستی

در عصر تکرار جبرانه روزگار.

                                                   تو یکتا بسامد دلپذیر من هستی

در عصر زبر و خشن کنایه ها.

                                            تو ململی . تافته ی جدا بافته هستی

در عصری که همگان ملیتی رنگارنگ دارند.

                                 ملیت تو زمینی است

                                                   نه فقط آن!   آسمانی هستی

در عصری که دو روی سکه گفتگویی دو پهلو دارند.

                                                    تو ایهامی عاشقانه هستی

در عصر عصیان میمیک صورتها.

                               تو یگانه لبخند راستین بر لبان دلتنگی هستی

در این عصر سرد و سنگین . عصر سر در گمی ...

                       تو هنجاری !

                                       تو اکتفایی ساده به یک عصرانه هستی

تو . آرزو ....

                                                  اما به راستی چگونه هستی ؟!

 

 

                                                                        گزیده ای از: پنجره روشن  اتاق من   از پونه قلی زاده

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم اردیبهشت 1389ساعت 7:3 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

یکی را دوست میدارم

 

یکی را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نمی داند

نگاهش میکنم شاید بخواند از نگاه من که او را دوست می دارم

ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند

                      به برگ گل نوشتم من که او را دوست  می دارم 

ولی افسوس او برگ گل را به زلف کودکی آویخت تااو را بخنداند

به مهتاب گفتم ای مهتاب:

                            سر راهت به کوی او سلام من رسان وگو که او را دوست می دارم  

ولی افسوس ز ابر تیره برقی جست و قاصد را میان راه بسوزانید 

 کنون وا مانده از هر جا دگر با خود کنم نجوا

                                               یکی را دوست میدارم ولی افسوس او هرگز نمی داند!!!

 

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم اردیبهشت 1389ساعت 1:7 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم اردیبهشت 1389ساعت 8:23 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم اردیبهشت 1389ساعت 8:19 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

love

سال‌ها می آید از دنبال هم، ما نبودیم آه هرگز مال هم.گم شدی در برگ‌های بازیم، چرخ را کردی به مهرت قاضیم.تا بفهمیم آخر پاییز را، مرگ می‌چیند به دقت میز را.آخرین برگ منی بی‌بی درد، لطف کن اینبار دیگر بر نگرد.آه بر تابوت‌های له شده، وای بر شاهتوت‌هایی که اسیرِ مِه شده.باز هم باروت‌ها و سنگ‌ها، جیر جیر ش...

 

 تا توانی هیچ درمانم مکنهیچ گونه چاره‌ی جانم مکنرنج من می‌بین و فریادم مرسدرد من می‌بین و درمانم مکنجز به دشنام و جفا نامم مبرجز به درد و غصه فرمانم مکنگر نخواهی کشتنم از تیغ غممبتلای درد هجرانم مکنور بر آن عزمی که ریزی خون منجز به تیغ خویش قربانم مکناز من مسکین به هر جرمی مرنجپس به هر جرمی مرنجانم، ...

 

 

اینکه دلتنگ توام اقرار می‌خواهد مگر؟اینکه از من دلخوری انکار می‌خواهد مگر؟وقت دل کندن به فکر باز پیوستن مباشدل بریدن وعده دیدار می‌خواهد مگر؟عقل اگر غیرت کند یک بار عاشق می‌شویماشتباه ناگهان تکرار می‌خواهد مگر؟من چرا رسوا شوم یک شهر مشتاق تواندلشکر عشاق پرچم‌دار می خواهد مگر؟با زبان بی‌زبانی باره...

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم فروردین 1389ساعت 9:52 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

7هفت نصیحت مولانا •

 گشاده دست باش، جاری باش، كمك كن (مثل رود) •

 باشفقت و مهربان باش (مثل خورشید) •

اگركسی اشتباه كرد آن رابه پوشان (مثل شب) •

 وقتی عصبانی شدی خاموش باش (مثل مرگ) •

 متواضع باش و كبر نداشته باش (مثل خاك) •

 بخشش و عفو داشته باش (مثل دریا ) •

 اگر می‌خواهی دیگران خوب باشند خودت خوب باش (مثل آینه)

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم فروردین 1389ساعت 9:50 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

بزنم به خاطر تو گفتم به خاطر هيچي ازش پرسيدم تو براي کي زنده هستي در حالي که اشک تو چشماش جم شده بود گفت به خاطر کسي که به خاطر هيچي زنده ست.

 

 

+ نوشته شده در  جمعه بیستم فروردین 1389ساعت 4:37 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

 اي که با ناز نگاهت دلمو ديوونه کردي

                پا گذاشتي توي سينم توي قلبم خونه کردي

 اي که وقتي تو رو ديدم دل تنهام زير و رو شد

             با تو بودن تو رو داشتن واسه من يه آرزو شد


 طفلي قلب عاشق من به خودش مي گفت هميشه
             آرزوي با تو موندن يه روزي راس راسي ميشه


 ولي آرزوم بزرگ بود تو به ياد من نبودي
                    من با تو بودم هميشه ولي تو با من نبودي


 تا تو رد مي شدي قلبم از تو سينه کنده مي شد
                    ميومد پشت چشامو منتظر يه خنده مي شد


 تو که اخم مي کردي سنگدل قلب عاشقم مي ترسيد
                    همش از ترس جدايي حيووني دلم ميلرزيد


 من که عاشق تو بودم چرا عشقمو نديدي؟
                چرا قلب عاشقم رو تو به خاک و خون کشيدي


 تو که اخم مي کردي سنگدل قلب عاشقم مي ترسيد
                      همش از ترس جدايي حيووني دلم ميلرزيد

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم اسفند 1388ساعت 1:13 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

فدات شم

من وتو چه سخت بهم رسیدیم
چه آسون از هم جدامون کردند

اونا که تو رو ازم گرفتند
ندونستند که چیکار کردند

نمیدونستند که تو دنیای منی
نمیدونستند که هر شب توی رویای منی

نمیدونستند که تو دنیای منی
نمیدونستند که هر شب توی رویای منی

دنیا نذاشت فدات بشم فدات شم
زمونه نذاشت باهات باشم فدات شم

برو و بدون بدون تو میمیرم
خدا نخواست فدای اون چشات شم

دنیا نذاشت فدات بشم فدات شم
زمونه نذاشت باهات باشم فدات شم

برو و بدون بدون تو میمیرم
خدا نخواست فدای اون چشات شم

فدات شم

من وتو چه سخت بهم رسیدیم
چه آسون از هم جدامون کردند

اونا که تو رو ازم گرفتند
ندونستند که چیکار کردند

نمیدونستند که تو دنیای منی
نمیدونستند که هر شب توی رویای منی

نمیدونستند که تو دنیای منی
نمیدونستند که هر شب توی رویای منی

دنیا نذاشت فدات بشم فدات شم
زمونه نذاشت باهات باشم فدات شم

برو و بدون ، بدون تو میمیرم
خدا نخواست فدای اون چشات شم

دنیا نذاشت فدات بشم فدات شم
زمونه نذاشت باهات باشم فدات شم

برو و بدون ، بدون تو میمیرم
خدا نخواست فدای اون چشات شم

فدات شم

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم اسفند 1388ساعت 1:10 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 


+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم دی 1388ساعت 5:46 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم دی 1388ساعت 2:39 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 


باتو،همه ی رنگهای این سرزمین مرا نوازش می کند
باتو،آهوان این صحرا دوستان همبازی من اند
باتو،کوه ها حامیان وفادارخاندان من اند
باتو،زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند
ابر،حریری است که برگاهواره ی من کشیده اند
وطناب گاهواره ام را مادرم،که در پس این کوه هاهمسایه ی ماست در دست خویش دارد باتو،دریا با من مهربا نی می کند


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه یازدهم دی 1388ساعت 0:7 قبل از ظهر  توسط شهرام  | 

وقتی خواستم زندگی کنم، راهم را بستند.

وقتی خواستم ستایش کنم، گفتند خرافات است.

وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است.

وقتی خواستم گریستن، گفتند دروغ است.

وقتی خواستم خندیدن، گفتند دیوانه است.

دنیا را نگه دارید، میخواهم پیاده شوم .

 

                                                                                                     (دکتر علی شریعتی)

 

 

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم دی 1388ساعت 0:0 قبل از ظهر  توسط شهرام  | 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم آذر 1388ساعت 2:52 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

سر زندگی

  رایحه زندگی را با عطر گل یاس میتوان استشمام کرد.

  نوای زندگی را با ترنم باران بر گلبرگ خاطرات میتوان سرود.

  تمام زندگی را میتوان در رنگارنگی بهار  سرسبزی تابستان زردی خزان و مرگ زمستان دید.

                                     زندگی این نیست که بیایی و بروی

                                                                          سر زندگی در گرو خاطراتمان .

عشقهامان رویاهایمان  حسرتمان و سپس دل کندل از همه آنهاست.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم آذر 1388ساعت 12:12 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

خدایا !...

به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم

و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم بگذار تا آن را من خود انتخاب کنم اما آنچنان که تو دوست

داری چگونه زیستن را تو به من بیاموز چگونه مردن را من خود خواهم آموخت نیاز وقتی که دیگر نبود ،

من به بودنش نیازمند شدم.

                           وقتی که دیگر رفت ،

                                      من در انتظار آمدنش نشستم.

                                                   وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد ،

من او را دوست داشتم.

                    وقتی که او تمام کرد ،

                                          من شروع کردم .

                                                           وقتی او تمام شد ،

                                                                                      من آغاز شدم .

  و چه سخت است تنها متولد شدن ، مثل تنها زندگی کردن مثل تنها مردن …

                                                                                             (دکتر شریعتی)

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوازدهم آذر 1388ساعت 2:59 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

هميشه به من مي گفت زندگي وحشتناک است ولي يادش رفته بود که به من مي گفت


تو زندگي من هستي


روزي از روزها از او پرسيدم به چه اندازه مرا دوست داري ؟


            گفت: به اندازه خورشيد

                        در اسمان نگاهي به اسمان انداختم ديدم که هوا باراني بود و خورشيدي در اسمان معلوم نبود


شبي از شبها از او پرسيدم به چه اندازه مرا دوست داري؟


          گفت: به اندازه ستاره هاي اسمان 

                      نگاهي به اسمان انداختم ديدم که هوا ابري بود وستاره اي در اسمان نبود.


خواستم براي از دست دادنش قطره اي اشک بريزم ولي حيف تمام اشکهايم را براي بدست اوردنش از دست داده بودم.


+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم آبان 1388ساعت 1:25 بعد از ظهر  توسط شهرام  | 

مشاعره طنز

حمید مصدق خرداد ۱۳۴۳″
تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت

جواب زیبای فروغ فرخ زاد به حمید مصدق
من به تو خندیدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت: برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را….
و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت

 

+ نوشته شده در  شنبه چهارم مهر 1388ساعت 3:26 بعد از ظهر  توسط شهرام  |